Ben begonvilli balkondaydım, o ise bahçede, çiçeklerin arasında tek başına duruyordu. Hava yağmurlu ve griydi, sanki dünya sessizce soluyordu. Ellerini açıp, yağmurun yüzüne düşmesine izin veriyordu.Her damla ona bir naz gibi çarpıyor, onu sarhoş ediyordu. Gözleri kapalıydı, dudaklarında hafif bir gülümseme, hayallere dalmıştı. Ona hayran hayran bakarken, birden gözlerini yavaşça açtı. Gri gökyüzünün altında, sadece onun yemyeşil gözleri bir yıldız gibi parlıyordu.Bir an birbirimize bakakaldık.
"Beni izliyordun," dedi, Yeşil gözlü kız hafif bir gülümsemeyle.
"Evet,"dedim, sesim yavaşça titriyordu. "İzlemek için ne kadar şanslı olduğumu düşündüm. Hem yağmurda, hem de senin gözlerinde..."
Bir adım daha attı ve yağmurun altında bana doğru yürüdü. ‘Bazen,’ dedi, ‘yağmurdan önceki gri gökyüzü gibi hissediyorum. Ama sonra... sonra gözlerimi açınca her şey değişiyor.’
Sözleri üzerine, sadece bir adım daha atabildim. "Ben de seni görmek için gözlerimi açtım,"dedim, sesimdeki duyguyu fark ederken.
O an, yağmurun hızı arttı, ama biz birbirimizin gözlerinde kaybolmuştuk.
Yeşil gözlü kız başını eğdi, gözlerinde tatlı bir melankoli vardı."Ama yine de korkuyorum... Korkuyorum, bir gün bu an kaybolur diye."
Adalı, gözleriyle ona derin bir bakış fırlatarak, "Kaybolmaz,dedi. Belki de kaybolduğumuzu düşündüğümüz anlarda, en çok birbirimizi bulacağız.Seninle her şey mümkün gibi hissediyorum. Yağmurda bile... Gri gökyüzünde bile, seninle renkler daha canlı."
Yeşil gözlü kız:Gözlerimde ne görüyorsun?
Adalı:Bir dünya var, ama sadece seni seçiyorum.
Şems Korhan
Masal adası 🏝️💙💚
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder