“Devrimci prensese selam olsun.”

Gün batımı,denizin üzerine altın bir örtü sererken, adanın huzurlu havası her zamanki gibi sakindi.Ancak, adanın en uzak köylerinden birinde halk bir değişimin eşiğindeydi.O köyde,herkesin dilinde tek bir isim vardı:Devrimci Prenses.

Bir gün,Prenses sessizce adanın sahil köylerinden birine geldi.Üzerinde sade bir elbise,yüzünde ise neşeli ama anlamlı bir gülümseme vardı.Duruşu, dünyaya meydan okurcasına bir cesaret taşıyordu. Adalı,Prenses’i görünce gözlerini kısıp dikkatle baktı.Prensesin etrafındaki aura,sanki devrimci bir rüzgârı peşinden sürüklüyordu.

Adalı:“Yabancı mısınız? Buralarda sizi görmeye alışık değilim.”

Devrimci Prenses:(Neşeyle gülümseyerek)

“Ben, buranın yabancısı değilim.Hem de içsel bir yabancı...Adaları,insanların ruhlarını değiştiren devrimlerin başlangıç noktaları olarak görmek istiyorum.”

Adalı:“Devrim mi?Bu küçük adada...Ne devrimi?”

Devrimci Prenses:(Bir adım ileri giderek, gözlerini Adalı'ya sabitleyerek)

“Bazen devrim, silahlarla değil, sadece bakış açısını değiştiren bir gülüşle başlar.Yüreğimizdeki cesaret, bizi değişime iten tek güçtür.Ve ben, bu adadaki insanlara, hayatlarını daha iyi, daha özgür bir şekilde yaşama hakkını hatırlatmak için geldim.

Adalı:“Peki, devrimcilik sadece büyük kalabalıklara mı hitap eder? Bir adalı olarak, hayatımda her şeyin yolunda olduğunu düşünüyorum.Sadece kendi huzurumuz yetiyor.Senin devrim dediğin nedir?

Devrimci Prenses:“Gerçek huzur, tüm halkın huzuru olduğunda anlam kazanır.Eğer bir kişi zincirlerinden kurtulamazsa, diğerleri de asla özgür olamaz. Burada,bu adada,insanlar birbirlerinden o kadar uzaklaştılar ki,birbirlerinin acılarına kayıtsız kaldılar. İşte,devrim dediğim şey budur:İnsanların birbirini anlaması,birbirine el uzatması,toprağın birleştirici gücünden yararlanması.”

Adalı:(Şüpheyle)“Bunları duyduğumda, kulağa büyük laflar gibi geliyor.Ama kimse buradaki düzeni sorgulamıyor.Kimse…kimse kalkıp isyan etmiyor.Bu küçük adada devrim neye yarar?”

Devrimci Prenses:(Sabırlı bir şekilde gülümseyerek)

“İsyan değil, farkındalık.İnsanlar bazen en küçük adımlarla bile büyük değişimlere yol açabilir. Belki buradaki insanlar sessizdir, ama kalpleri de devrimci bir güce sahip. Bir kişiden başlayarak, bir fırtına gibi yayılabilir. Sadece yüreğinde devrimci bir ruh taşıman yeterli.”

Adalı:“Seninle konuşmak, bana farklı bir bakış açısı sundu.Belki de gerçekten de küçük adımlar,büyük değişimlere yol açabilir.Ama bu adanın insanları o kadar suskun…Hala,halkı nasıl harekete geçireceksin?”

Devrimci Prenses, derin bir nefes aldı ve denizin kenarına doğru ilerledi.Gözleri,ufukta kaybolan gün batımına takılmıştı.

Devrimci Prenses:“İnsanlar bir devrime ihtiyaç duyduklarını hissettiklerinde, en sessiz köy bile çığlık atar.O zaman, bu adanın sessiz sakinleri de uyandığında,bir devrim başlar.”

Adalı:(Devrimci Prenses'e bakarak)

“Devrimci prensese selam olsun.”

Ve adalı,ilk kez devrimin sadece bir kelime değil,bir inanç olduğunu hissetti.

Şems Korhan 

3.Hayal 💙💚👸

Hikâye: Devrimci Prenses ve Adalı